CMA, 27 Eylül 2026’da sermaye piyasası kurumlarının Krallık dışındaki finansal piyasalarda müşterileriyle yaptığı işlemlere ilişkin taslak düzenlemeyi görüşe açtı. Görüş dönemi 27 Ekim’de bitecek; nihai hükümler için 1 Kasım 2026 tarihi öngörülüyor. Bunlar taslak takvimidir ve kabul edilmeden geçerli kural gibi sunulamaz. CMA’nın duyurduğu amaç, Suudi kurumlarının dış piyasalardaki faaliyetleri için gözetim çerçevesini güçlendirmek.

Taslağa göre, dış piyasa ana pazar veya kote borçlanma araçları piyasasına eşdeğerse, sermaye piyasası kurumları müşteriyle bu piyasalarda işlem yapmaya başlamadan önce uygunluk şartlarını yerine getirmeli. Her sonraki işlemden önce değerlendirmeyi yinelemek gerekmeyebilir; ancak müşterinin bilgisi veya koşullarında önemli değişiklik olursa yeniden değerlendirme gerekir. Böylece düzenleme, uygunluk kontrolünün hangi zamanda yapılacağını tanımlarken değişen müşteri koşullarına karşı yenileme kapısı bırakıyor.

Dış piyasalardaki menkul kıymet teminatlı işlemlerde taslak, müşterinin işlem değerinin en az yüzde 50’si oranında teminat yatırmasını ve teminat düzeyinin periyodik izlenmesini öngörüyor. Yüksek kaldıraçlı araçlarda veya birikmiş zararları sermayesinin yarısını aşan şirketlerde bu tür işlemlerin yapılması yasaklanacak. Bu sınırlar taslak hükümlerdir; kaynak herhangi bir mevcut müşterinin teminat açığı yaşadığını veya kayba uğradığını bildirmiyor. Kısıtlar ürün ve şirket risklerinin önceden kontrolünü hedefliyor.

Koşullu değerlendirme olarak, daha yüksek başlangıç teminatı ani fiyat hareketlerinde müşteri ve aracı kurumun maruz kaldığı kredi riskini azaltabilir; aynı zamanda sermaye ihtiyacını artırıp kaldıraçlı işlemlere erişimi daraltabilir. Uygunluk kontrolünün tekrar sıklığı ise hem gereksiz işlem gecikmesini hem de güncelliğini yitirmiş müşteri profilini dengeleyecek. Net etki, nihai kapsam ve denetim uygulamasına bağlıdır. CMA, kamu görüşlerini dikkate alarak son metni onaylayacağını bildirdi; 8 Ekim’de yüzde 50 oranı ve 1 Kasım tarihi kabul edilmiş yükümlülük değil, taslak öneri statüsündeydi.

Farklı ülkelerdeki ürün ve şirket bilgilerinin aynı biçimde sunulmaması, uygunluk değerlendirmesini karmaşıklaştırabilir; bu nedenle kurumların kayıt ve açıklama süreçleri önem taşıyacaktır. Ancak taslak metin, uygulamada hangi kurumun kaç müşteriyi veya işlemi etkileyeceğini açıklamıyor. Kamu görüşleri, sınır ötesi ürün kapsamı ve gözetim yönteminin netleşmesine katkı sağlayabilir.

Nihai metin, hangi dış piyasa işlemlerinin kapsama girdiğini ve aracı kurumların uygunluk belgelerini nasıl tutacağını netleştirecek. Bu ayrıntılar, müşterinin risk profili ile işlemin kaldıraç ve teminat koşullarını birlikte değerlendirmesi için gereklidir.

Öneri ayrıca müşterinin teminat yükü ile aracı kurumun gözetim sorumluluğunu aynı risk çerçevesinde birleştiriyor. Uygulama ayrıntılarının farklı yabancı piyasalardaki saklama ve fiyatlama pratikleriyle nasıl eşleşeceği, nihai metnin anlaşılabilirliği açısından önem taşıyacaktır.